ผมเกิดมาในครอบครัวที่เรียกได้ว่าไม่ได้ร่ำรวยอะไร ครอบครัวผมมีกัน 4 คน คือ พ่อ แม่ น้องชาย และผม ชีวิตของผมก็ราบเรียบและดูจะมีความสุขมาเสมอ จนเหตุการณ์บางอย่างได้เปลี่ยนชีวิตของครอบครัวผมคือ การจากไปของ พ่อ อันเป็นที่รักของคนในครอบครัวและเป็นเสาหลักในการหาเลี้ยงครอบครัวมาเสมอ ตอนนั้นผมคิดว่าครอบครัวผมคงต้องลำบากแน่เพราะว่าพ่อผมจากไปตั้งแต่ผมยังเรียนอยู่ได้แค่ ป.4 แต่กลับไม่เป็นอย่างนั้นเพราะ แม่บอกพวกผมเสมอว่าไม่ต้องห่วงน่ะลูก แม่จะไม่ยอมให้ลูกของแม่ลำบากแน่นอน และแม่ก็ทำได้อย่างที่พูด เพราะว่าโชคยังดีที่พ่อยังทิ้งวิชาความรู้ในการทำอาหารไว้ให้แม่มาเปิดกิจการเล็กๆ ขายอาหาร และชีวิตของผมก็ค่อยๆเริ่มดีขึ้นในลำดับพอมีพอกิน และผมก็เติบโตมาแบบวัยรุ่นทั่วไป ไปเรียนกลับบ้านไปเรียนกลับบ้าน จนผมจบมัธยม และเข้ามหาวิทยาลัยได้
ตอนนี้เองที่ชีวิตผมต้องออกมาสู้โลกและสังคมที่แปลกใหม่เพื่อนใหม่ที่อยู่ใหม่ สถานที่ที่แปลกใหม่ และนั่นเองที่เริ่มทำให้ผมรู้สึกคิดถึงบ้านและแม่ที่คอยดูแลผมมาตั้งแต่เล็ก พอผมเริ่มมีความเป็นผู้ใหม่มากขึ้น ผมเริ่มรู้สึกว่าชีวิตที่เรามีมาได้เพราะแม่ ทั้งที่ผมจะเรียกได้ว่าขาดความอบอุ่นจากพ่อก็ใช่แต่แม่ไม่เคยทำให้ครอบครัวรู้สึกเช่นนั้นเลย แม่เป็นทั้งพ่อและแม่ในเวลาเดียวกัน ผมอยากขอบคุณแม่มากที่ทำให้ผมมีทุกวันนี้และใกล้จะจบมหาวิทยาลัยแล้ว
แต่นี้มันก้คงเป็นแค่การเริ่มต้นของชีวิตคนธรรมดาคนหนึงเท่านั้นเองเพราะผมยังต้องก้าวผ่านช่วงเวลาต่างๆอีกมากมายก่อนผมจะพบกับแสงสุดท้ายที่มีชื่อว่า ความตาย
ไม่มีความคิดเห็น:
แสดงความคิดเห็น